انجمن ادبی عارف بجنوردی

سه شنبه ی هر هفته ساعت 17 - 19  مکان نگارخانه (چهارراه ارتش ) اداره فرهنگ و ارشاد بجنورد

انجمن ادبی عارف بجنوردی

امروزدوشنبه ۲۸شهریورساعت ۴:۳۰

درمحل نمایشگاه کتاب

برنامه ها:

 خانم منیژه درتومیان

الهی این حوالی سبز باشد

دل پاک اهالی سبز باشد 

خدایا رحمتی کن تا همیشه 

خراسان شمالی سبز باشد

*

دل همچون بهارت را بگردم

صفای بیشمارت را بگردم

بخوان بخشی ! بخوان " مریم زراوه "

الهی من دو تارت را بگردم

 آقای مهدی محمدیان  

تنها وآرام

کنار این ساحل بریده بریده شده

  آرمیده ام

 اما قلبم

را در گرو امواجی می بینم که آرامش آبی دریا را به هم می ریزند

 و آزادانه بر هم می پیچند

مثل

 یک قفس پر از تنهایی ام

پشت میله هایم 

پرنده ای را می شناسم که روی یک انگشت هم می نشیند

از کدام دستم می گیرید

دست از کدام شعرم بر می دارید

وقتی که پشت به این دیوانه ها سایه ایست که در ان قامتها

 درازتر کشیده می شود

آقای اباصلت رضوانی

  یک مهمان

 زلال گریه های ناب مهتابی ترین باران

شبی گل کن چنان انگور در شبهای تابستان

به راهت آب میریزند مادر های دریازاد 

برایت حجله می بندندبانو های کوهستان 

پریشان ماه می آرند گیسو های شهرآشوب 

غزل خوان فال می گیرند چشمان پر از فنجان 

تو را ای گریه های نیمه شب در کوچه های خیس

تو را ای خنده های ماه در تاریکی ایوان 

تو را آواز می سازند باران های سکر انگیز

تو را در خواب می پیچند مخمل های موج افشان 

تورا می گریم ای آواز در نا های دریایی 

تو را ای رفته با امواج دریا های بی پایان 

بیا و لحظه ای در چشمهای من توقف کن

به رقص آور شبی این دف شبی این ماه سر گردان-

 -شبی این ماه غمگین را بگیر و چلچراغش کن 

شبی این ماه را ای گریه ی در ابرها پنهان 

تمام آرزوی من فقط یک شب_ و _ یک فانوس 

تمام آرزوی من فقط یک شب_ و _ یک مهمان

آقای کاوه حیدرزاده

ترانه

ازحضورت آبیست دریا 

ودرخت 

معنی شفاف رویش را می فهمد.. 

این چکاوکان را می بینی؟ 

چکاوکان شادنگاه من

به شوق آسمانی می پرند 

که با چشمان تو  

شروع می شود.. 

چشمان تو

چشمان تو 

آن دودریای آرام 

ناب

 ناب

دل خواه!! 

ـــ با این باغچه ی تنهایی  

تنها پاییزمی ماند

              بعددستان تومی رسد

                      ومی شکفد

                                        و.......

ترانه را اندازه ی دستانت می دوزم

ترانه ار اندازه ی چشمانت 

اندازه بلنددرختها

با دنباله ی عزیزجاده ها 

که تورا می آورند

می آورند 

می آورند..

ــ آمدنت مبارک بهار! 

باغچه ی تنهایی ام پاییزباربود..

 ...

خانم بزرگمهر 

این روزا

غربت

عریانی روز را

در پرده شب می نوازد.

 زیبایی

 در خستگی پنجره های بسته

 نفس میکشد

پاییز، در بهار خیابان  کشیده است

ومن کولیانه 

 شب را می خوانم...

آقای شیرالله ارغوان

باز آمدم به دیدن یاران خود به راز

همواره بوده راز مرا درگه نیاز 

اجدادمن نیای من آن مرد پاکباز

 مادر که پرورید به دامن مراورفت              

در خاک خفته وشده مدفون به خاک راز

ای راز ای دهی که شدی شهره ی زمان         

من می کنم دعا اگرت بود چاره ساز 

 خواهم که سر بلند شوی نیز در وطن           

تا افتخار من شوی ای خاک مرد ساز

 ای زادگاه خوب من ای شهر خرد راز             

باشی تو سربلند که داری تو فخر راز

 خاکت کنم به چشم کنون توتیا وطن            

همواره سوی توست مرا قبله ی نماز

 دانی زبان ماست همان پهلوی دری               

کامروز می کنند تکلّم به شهر راز

کوشش به حفظ زبانت کن ای عزیز               

زیرا زبان بود هویت هر قوم وزنده ساز

  دیپلم گرفته اممن ازین شهر اولین                 

لیکن تو شاد زی که شدی حال سرفراز

 صدها دبیر ودکتر حاذق به خاک تو             

پرورده گشته اند و به کشور چه کارساز

ای هموطن بکوش به آبادیش که راز           

دارد به سعی و کوشش مردان خود نیاز

 این بنده ارغوانم و اینک زبان من               

با یاد و خاطر خوش او گشته شعر ساز

 * درموردزادگاهشان شهرراز سروده اند

آقای سید مهدی نژادهاشمی

بازی تمام شد همه با هم کلاغ پر...

از روزهای خالی و بی اتفاق پر

می خواهم از میان در بسته رد شوم

از رنگ های تیره ی توی اتاق پر

قلبم عجیب یخ زده از دستهای سرد... 

از چهره های پشت نقابِ نفاق پر

نفرین به هرکه پشت سرم حرف می زند

از غار غار خاله زنکهای باغ پر ..

روباه های ناخلف آزاد نیستند...

از قصه ی پنیرو هوسهای زاغ پر

حالاکه بسته اند دهان بنفشه را...

از خنده های حک شده بر روی طاق پر.

.

 من عاشق توام و تو گویا مرددی ....

از بند های شبهه ی بی افتراق پر

آخر بمان و با نفست التیام باش

از درد و رنجهای زمان ِ فراق پر

یکبار هم به حرف دلت گوش کن ...نرو

از گام های رفتن بی اشتیاق پر

م- شوریده سید مهدی نژادهاشمی 4/5/1390

تبریک ویژه به مناسبت ایام خجسته ی نیمه شعبان

×××××

انجمن ادبی عارف بجنوردی

۵شنبه ساعت ۶

اداره فرهنگ وارشاداسلامی بجنورد

تقدیم به ساحت مقدس آقا امام زمان (عج)

مابی تو دل به لذت عالم نمی دهیم ...

عشق تو را به عالم و آدم نمی دهیم

هروز در نبودن تو پیر تر شدیم ...

در سینه مان هوای به جز غم نمی دهیم

سرباز کرده در هوست زخم هایمان ...

زخمی که هیچ وقت به مرهم نمی دهیم

از جام مهرو عشق تو در قلبهایمان

یک جرعه را به چشمه ی زمزم نمی دهیم

آقا بیا اگر چه نداریم توشه ای ...

جز جان خویش در ره همدم نمی دهیم

دارو ندار مان دل و دل دادن به توست ...

هرچند وسعمان نرسد کم نمی دهیم .

م- شوریده سید مهدی نژادهاشمی 22/3/1390

آقا اجازه من بنویسم برای تو ….

دارائیم تویی دل وجانم فدای تو

می خوانمت به حرمت آوای قدسی ات

جان می دهد به ما نفس آشنای تو

وقتی طلوع می کنی از پشت ابرها

گل می کند زمین و زمان زیر پای تو

در آسمان دهکده اعجاز می شود

با شعله ای که می دمد از چشم های تو

برگرد آخرین سفری را که رفته ای

تب کرده اند هر دوجهان در هوای تو

برگرد تا گره بخورد لحظه ای به هم

فریاد گریه های من و های های تو

آقا بیا که هرکسی از راه می رسد ....

سرمی دهد طنین ((انالحق)) به جای تو

تنها خودت شفاعتمان کن که این طلسم ...

وامی شود به معجزه ی ربنای تو

نژادهاشمی شوریده

شعری ازآقای : اباصلت رضوانی

نساختند مرا تا کمی جنون نکنم

و آسمان را در خویش واژگون نکنم

غروب خالی این آفتاب گردان را

به موجی از شب گیسوی تو شگون نکنم

مخواه اینکه تو در رودخانه ی دستم

بپیچی و نفسی با تو چند و چون نکنم

پرنده ـ پر ـ ندهم لای کاغذ و زیتون

و خانه را به هوای تو نیلگون نکنم

درخت می شوم و مثل گرد بادی سبز

شعری از آقای مهدی محمدیان :

یک قفس پر از تنهایی ام
پشت میله هایم
پرنده ای را می شناسم که روی یک انگشت هم می نشیند

شعری از آقای سید مهدی نژادهاشمی:

در پی عشق تو یک عمر دویدن تا کی ...

از لبِ بام ِخدایان نپریدن تا کی ...

مردم از بس که فقط غصه و ماتم دیدم

درد و رنج از در و دیوار کشیدن تا کی ...

خلوتم را به تو بخشیدم و آواره شدم

بی تو دل از همه کس ، ساده بریدن تا کی ...

منم ان ماهی تنگی که نمک گیر توأم ...

طعم دریای لبت را نچشیدن تا کی

دیر سالی ست که قحطی دل من را برده

گندم از مصر ِ نگاهت نخریدن تاکی ..

آخرش داد زدم ...داد زدم ...دادزدم ...

پشتِ لفافه ی اشعار خزیدن تاکی ...

داد و بیداد من انگار ندارد تأثیر ...

بانگ ِ طبل و دهل از دور شنیدن تاکی ...

تو که پایان ِ غزلهای مرا می دانی ...

بر سر چوبه ی دار تو رسیدن تاکی ....

م- شوریده 2/3/1390 بجنورد

بزرگداشت  فردوسی :

درود ای پیر فرزانه

درود ای پیر فرزانه

درود ای افتخار ملت ایران

ای فردوسی طوسی

اگر ایران پاینده است

اگر ایرانیان زنده اند

اگر لفظ دری امروز هم سر حال و سرزنده است

اگر نام سیاوش ها و خسروها

در این سامان مرسوم است

اگر بیژن ، منیژه ،آرش و سهراب جاویدند

اگر از بهر پاس مملکت هشیار و بیداریم

اگر از بد نهاد و اهمرمن همواره بیزاریم

اگر چون مصر و شام و فاس

فرهنگ و زبان ما نرفت از یاد

اگر گردان این سامان زرستم درس می گیرند

اگر مردان دراین دوران دلیری را فراگیرند

اگر نام خلیج فارس

جاویدان بماند در جهان زانروست ...

که در شهنامه ات خوانند ..

نام پارس دریا را...

خردمندا...

خرد گر ارجمند است بسی والاست

چون او همسنگ جان خوانی

همه ارج تو را دانند

همه شعر تو را خوانند

درین دوران تمام ملت ایران

زجانت دوست تر دارند

اگر های دگر بسیار لیکن این قلم کند است

ولی سوز دلم تند است

دریغا...

اینک اندر کشورت برخی

وطن خواهی و عشق بر وطن را ......

شیرا... ارغوان 20/2/1390

انجمن عارف بجنوردی

 عضوانجمن ادبی عارف بجنوردی درجلسه هفتگی انجمن گفت :وظیفه شاعرانتقال فرهنگ ومیراث گذشتگان به آیندگان می باشد

سیدمهدی نژادهاشمی افزود:نزدیکی به زبان معیار و روز جامعه ، استفاده نکردن و تکرار بیش از حد ضمایر اشاره ،جهت پر کردن وزن از قبیل این ، آن ، کاین و... می توانداثرشاعرراماندگارترکند.

 وی بیان داشت: بیان دغدغه ها ی جامعه ،انسجام افقی و عمودی شعر،   کهنه نبودن و نداشتن دوگانگی زبان و قلم شاعرازدیگرعوامل موثردرشعرخوب می باشد.

نژادهاشمی  اظهارداشت:استفاده از آرایه های ادبی ،صور خیال،  حس انگیزی ، بهره وری از زیبایی شناسی مدرن از قبیل حس تضاد ، پارادوکس، سهل و ممتنع بودن شعر، استفاده از استعاره ، مجاز، مبالغه ، اغراق ،  و.... شعررازیباودل نشین می سازد.

وی گفت:احساس شاعرانگی برخاسته از دورن شاعر ، بیگانه نبودن شاعر با شعر خود ،داشتن حس روانی ،‌عاطفی درابتداوانتهای شعرمی توانددربرانگیختن احساس وعاطفه خواننده ویاشنونده شعر، موثرباشد.

وی تاکیدکرد: مولفه هایی که برای موفق بودن یک شاعریاشعربیان شد در اشعار سپید ، پست مدرن ، طرح  و.. تفاوت می کند.

دراین جلسه شاعرانی که به قرائت اشعارشان پرداختندعبارت بودنداز:

آقایان :ارغوان (کمان ابرو،غم جانانه ،حال شیدا)، سیدمهدی نژادهاشمی(مسجدگریزمن)،محمدیان (کنارسایه های شب، قلم رابگریانم )،عباس جوینی (پیمان شکن، تابه کی؟)یزدانی (شب های طوفانی)،علی آبادی (خشکیده ام)داراب بدخشان (تابه کی؟)

خانم ها:بهرخ بهین(بهار، صدایت می کنند) ،سفیه کوهی(کوتاهه کوتاه،کمان آرش)، سالاری مقدم (عالم مثل)قدسی(رنج سی ساله ات)

توسط مهدی محمدیان

هنگامی که پاییز با برهنگی درختانش برای خلوت کردن به گوشه ای از باغ می رفت

من با اشکهایم که به اندازه تمام در یاها بود مسیری ساختیم

برای زیر پانرفتن برگها

می خواهم در خلوت آبی ام قلم رالختی بگریانم

اه قلبم

 امشب ماه هم از من روی گردان است

 دلتنگم

می خواهم در خلوت آبی ام قلم را لختی بگریانم

نه برای انکه از خودم گفته باشم بلکه خونی رابیرون ریزم که

 سینه ام دیگر گنجایی ان نیست

با خودم می گویم

خوش به حال پرنده که بی واژه شعر می گوید

چرا که با گذر ار تقاطع کلمات و سد طریق صداها فکر پریشان و افسرده  من ره به دهی نمی برد و گفتنی هایم در دل خواهند مرد

از کدام دستم می گیرید

دست از کدام شعرم بر می دارید

وقتی که پشت به این دیوانه ها سایه ایست که در ان قامتها

 درازتر کشیده می شوند

_________________________________________________

توسط سید مهدی نژاد هاشمی: شوریده  

گاه از دیدن هر چیز دلم می گیرد

از نگاه به خودم نیز دلم می گیرد

عنکبوتی که مرا در خفقان پیچیده ...

آخ .. از سینه ی لبریز دلم می گیرد

فرق و بینی که مرا از تو جدا می سازد

خسته  از این همه تبعیض دلم می گیرد

یاد و بودی که فقط رنج برایم دارد

از شب خاطره انگیز دلم می گیرد

کرم شب تاب فراری شده از شبهایم

ماه پر حادثه برخیز دلم می گیرد

حال و روزی که فقط جغد از آن خشنود است

از غم دلهره آمیز دلم می گیرد

درد و غم از درو دیوار زمان می بارد

خسته از هق هق ِ یکریز دلم می گیرد

دست بردار تو از کشتن مردم یک دم ...

از تو و خنجر ِ چنگیز دلم می گیرد

این همه عاشق دل سوخته را چون منصور...

بر سر دار نیاویز دلم می گیرد

چشمهایم به تو گفته است مگر این را که ...

از من و فاجعه بگریز ، دلم می گیرد

که تو رفتی و نماندی نفسِ آخر را..

این چه رسمیست به پرهیز دلم می گیرد

م- شوریده 3/2/1390 سید مهدی نژادهاشمی

-----------------------

-------------------------------

---------------------------------------

---------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------

دیگر کسی به فکر درختان باغ نیست

یا در پی زدودن اندوه تاق نیست

باور کنید پنجره ها را شکسته اند

انگار سال هاست کسی در اتاق نیست

بادی شدید می وزد از درز شیشه ها

سرما نفوذ کرده مجال فراغ نیست

آلوده می کند همه جا را هوای غم

در آسمان بجز فوران کلاغ نیست

دزدیده اند سیب درختان باغ را ...

این دزدی بزرگ که در حد ِ زاغ نیست

تکراریند مثل همیشه دقیقه ها

در روزنامه ها خبرِ داغ ِداغ نیست

باید پناه برد به خانه ولی چه سود...

وقتی فروغ آتش ِ گرم ِاجاق نیست

شبها صدای سرفه ی اندوهبار باغ

از دوردست می رسد اما چراغ نیست ...

تا چشم روشنی بدهد که طلوع صبح

همراه با زبانه ی درد ِفراق نیست

م- شوریده سید مهدی نژادهاشمی 1/2/1390

حاج داراب دخشان : مرید

آسمان تنهایی
دوباره اشک چکد از طلوع پلکانت
مگر به کوچه شبنم کشیده بارانت
گلی به شانه شادابی از تبار بهار
کشیده سر زگریبان باغ دستانت
زبامداد عبورم به طول یک باور
هبوط می کنم امشب به حجم چشمانت
مبر به غربت یک شمع شعله را امشب
مریز صاعقه در پیش پای مهمانت
اگر ز روزنه روید شعاع یک مهتاب
کسی ز پنجره آید شود نگهبانت
تمام عاطفه ها درغروب رقصیدند
نشسته ولوله در کودک دبستانت
به پاس حرمت یک آسمان تنهایی
دخیل می برم امشب به کنج دامانت
اگر اجازه دهی در غزل شوم جاری
مرور می کنم و می شوم غزل خوانت 

آقای سیدی زاده  :دبیرانجمن 

آقایان کاووسی - شمس آبادی

حاج آقای قرایی

خانم ها قاسم آبادی - یزدانی - درتومی

آقایان :محمدیا ن - حاج داراب بدخشان -

سیدمهدی نژادهاشمی - عباس جوینی

شعری از آقای محمدیان :

چه امتزاج قشنگیست

وقتی که اسمان ابیست

وباد پرده ها را می رقصاند

 و شما را از تمام پنجره های کوچه پایین می آورد

.................

شعری ازآقای نژادهاشمی

امشب به پایان می رسانم جست و جویت را...

پرونده ی  یک عمر آه و آرزویت را...

با فتنه هایت تا به کی باید مدارا کرد...

از خود جدا می سازم امشب رنگ و بویت را

این شیوه ی مردم کشی ها در مرام توست

ازچشم هایت درک کردم خلق و خویت را

آخر ...چرا؟ بی معرفت باور نداری هیچ ...

این التماس و اشک و آه ِ پیش و رویت را

می نالم از دل ، عاقبت آزاد خواهی کرد

از روی ناچاری توهم بغض گلویت را

برسینه ام حک کرده ام من کشته ی عشقم

تا تو طناب دار سازی تار و مویت را

می میرم و می بینی و مبهوت خواهی شد

وقتی به پایان می رسانی شست و شویت را...

م- شوریده 19/1/1390 سید مهدی نژادهاشمی

لیست نفرات برتراولین جشنواره سراسری فرهنگی هنری

(1)- دراین بخش آقایان رستگاری وناصری به دلیل به حدنصاب نرسیدن آثارمستقیمابه بخش کشوری راه یافتند.

2- دربخش فیلم نامه آقای خدادادی به دلیل به حدنصاب نرسیدن آثارمستقیمابه بخش کشوری راه یافتند.

3- دربخش فیلم کوتاه آقایان آقایان آذری-درتومی به دلیل به حدنصاب نرسیدن آثارمستقیمابه بخش کشوری راه یافتند.

+ نوشته شده توسط احسان در دوشنبه

از وبلاگ جناب آقای سیدی زاده :

http://bojnord1400.blogfa.com/post-2387.aspx

شعری ازآقای نژادهاشمی:
زخم تواین چنین مرامی راند...

مثل بوفی شکسته ِ دل چرتی ، خسته از عاشقانه ها بودم

پشت نفرین هر کس و ناکس ، بار سنگین ِ شانه ها بودم

روی یک سیم ِ لخت ِ بی منطق ، زخمی ِ حرف و طعنه ی مردم

مهر بد یمن آخر هر چیز ...لابه لای بهانه ها بودم

تو سپیدی شبیه یک روزن ، من سیاهم شبیه یک تابوت

تو شبیخون ِ آتش ِ جانی، من جدا از زبانه ها بودم

لشکرم را به باد دادم چون ...مهره چینی بلد نبودم یا...

مات ِابیات پوچ وبی حاصل ، آخر ناشیانه ها بودم 

قهقه ، قهقه پریشانی ، در فضای کبود گورستان

سایه های سیاه می جنبید ، ترس غسالخانه ها بود

زخم تو اینچنین مرا میراند ،درد تو انچنین مرا شب کرد

روزگاری کنار چشمانت ، نفس ِ رازیانه ها بودم

آخرش را که خوب می دانی ، معجزه کن خلاف هر عادت

تا نسیم بهار برخیزد ...پایبنده  جوانه ها بودم ............

نمونه اشعارآقای محمودیان :

تنها وارام

کنار این ساحل بریده بریده شده ارمیده ام

اما قلبم

 را در گرو امواجی می بینم که ارامش ابی دریا را به هم می ریزند

 و ازادانه بر هم می پیچند

دیشب

که تنها یک شبگرد بودم

امتداد جاده همچون بختم سیاه بود

و بی شک

امروز هم اسمان ابی ام ر ابری سیاه خواهد پوشاند پس دیگر چگونه است فکر کردن به من و ستایش تو

کنار بوته های گل سرخ

اه قلبم

در این شب بهاری که شکوفه ها انقدر  زیباست

چگونه می توانم بااین چهره رنگ پریده و پیکر غمزده

به دیدارش در ایم

 زیر ان نورهای ابی و بنفش

هستی عزیزم

در خانه های شهر

 دستان زیادی

 نوازشگر فردایند

 اما بی وجودشان من و تو چه ارام نشسته ایم

در این خلوت پر از غم

 در این خلوت ابی

 خبرجلسه

شعرعجین شده با تفکرواحساس ماندگاراست

درابتدای جلسه هفتگی انجمن ادبی عارف بجنوردی یکی ازاساتیددانشگاه گفت : شعرعجین شده با تفکرواحساس ،ماندگاراست.

احمدمرجانی افزود:زمانی که مخاطب درشعرشاعرنقش پیداکندارزشمنداست وگرنه لذت می برد،حس عاطفی به اودست می دهدولی ارزشی ماندگارنخواهداشت .

وی بیان داشت :خوشبختانه دردنیای امروزهنر،باتفکرهمراه شده است وزمانی که شاعردردجامعه رامطرح می کندشاهداستقبال ازشعراوهستیم .

وی بااشاره به هدایای ارزشمندی که امسال درجشنواره شعرفجربه شاعران داده شداظهارداشت:عنایت بیشتربه شاعران ، دلیل برتوجه بیشتردولت به مقوله شعراست وجای امیدواری داردکه انجمن های ادبی ازرشدبیشتری برخوردارشوند.

یکی ازشاعران جوان گفت :امیدواریم ستاددائمی کنگره یاجشنواره شعری دراستان خراسان شمالی تشکیل شود.

سیدمهدی نژادهاشمی افزود:زمانی که استان کرمان متولی  شعررضوی کشوری ،‌ارومیه متولی جشنواره شعرحضرت زینب (س)وقم برگزاری کنگره حضرت علی اصغر(ع)رابرعهده گرفته است ،انتظارداریم دراین استان نیزبرگزاری جشنواره شعری راشاهدباشیم.

وی باتاکیدبرحفظ میراث ادبی بیان داشت :شاعران استان بایدخودرابرای حضوردرجشنواره های شعرکشوری آماده سازندکه میدانی برای محک زدن خودمی باشد.

یکی ازشاعران پیشکسوت گفت:استقبال نکردن ازانجمن های ادبی ، به ضررشاعران استان می باشد.احمدقرائی افزود:انجمن های ادبی نیازبه حمایت ازسوی متولیان فرهنگی دارندکه این حمایت ها، هزینه کردن نیست بلکه ذخیره ای باارزش است.

شاعران ونویسندگانی که دراین جلسه سروده هاونوشته های خودراقرائت کردندعبارت بودنداز:

احمدمرجانی(رازهای نشنیده - دل ماراگرفته ای)

احمدقرائی (سایه سحاب  - مجنون وار)

عبدالله علیزاده( دیارغربت)

محمودیان( شب بهاری ، تنهاوآرام) 

عباس جوینی (چند دوبیتی)

نژادهاشمی ( نفس رازیانه ها،آفتابی سپید)

لاله قدیمی (زلزله)

منجمی  (سفرعشق)

ازراست به چپ -خانم منجمی وقدیمی

ا

سخت است عمری را من و تو ناتنی باشیم

بس کن نبایستی به فکر دشمنی باشیم

می ترسم از اینکه برای دیگران روزی ....

مانند پله پست و بالارفتنی باشیم

یا در سکانس زندگی هامان برای هم ...

تصویر تلخ و غیر باورکردنی باشیم

افسانه های کهنه می گویند بدیمنی ست …

دور از هم و مانند خطِ منحنی باشیم

دوری بد است و وضع بدتر می شود وقتی _

_ درچشم های این و آن پرسیدنی باشیم

اردیبهشت است و زمین افسوس خواهد خورد

مانند برگ ِ کهنه و پوسیدنی باشیم

سیبی که می چرخد اناری سرخ خواهد شد

گر ما به فکر هم به قدر ارزنی باشیم

این شعر های کهنه فصل تازه می خواهد

شب را رها کن تا به کی اهریمنی باشیم …!?

باید به احساس درونی عاقبت برگشت .....

حیف است ما هم مثل ِ آدم آهنی باشیم .....

سید مهدی نژادهاشمی

جلسه انجمن عارف پنج شنبه هر هفته ساعت 4- 5/30 کتابخانه دهخدا

انجمن ادبی عارف بجنوردی تغییر مکان داد

پنج شنبه ی هر هفته  ساعت چهار بعد از ظهر

مکان : کتابخانه ی دهخدا

جلسه شعر خوانی مورخ 31/1/1389 انجمن عارف بجنوردی :

معین اصغری :

دیگر نمانده است جان این لحظه های آخر ............... نزدیک گشته رضوان این لحظه های آخر

بی تاب و بی قراری تسبیح دست داری ..................ذکر خدا خدا جان این لحظه های آخر

این روز ها پس از جنگ بس خون دل که خوردی ....اما چه خوب و خندان این لحظه های آخر

آن سال ها حماسه این سال ها چه حاصل ........پرواز کرد آسان این لحظه های آخر

داغ تو کشت مارا خم کرد پشت مارا .......قدری بمان علی جان این لحظه های آخر

سودی ندارد  اما از خس خس نفسهات .....شرمنده ایم و نالان این لحظه های آخر

یک عمر انتظارت پایان گرفت امروز ........راحت شدی به قرآن این لحظه های آخر

چفیه به روی دوشت آرام زیر لب هات ........لبیک یا حسین جان این لحظه های آخر

**************

علیرضا شیرین :

غزلم سکته باران شد

دارم از چشم تو می نویسم

اینقدر پلک نزن

*

                          ........      و آنروز من اعتراف می کنم

                                         اگر

                                       خدا

                                       با چشمان تو به من نگاه کند

*

عصاره چشمت را

از شمشیرهای جهان بگیری اگر

تاریخ خون و جنون

زمین گیر می شود

*

ناهید یزدانی :

واژه به واژه یک غزل رمز عبور می شود ......خاطره ها به یک نگه ناب و مرور می شود

نغمه سبز بر لبم شعر تو راز و همدم .....با تو که باشد این دلم غرق غرور می شود

ای که همه ترانه ها در نفس تو زنده اند .....کوچه به کوچه می روم چشم تو دور می شود

من که هنوز منتظر برقدم فرشته ای ..... شاخه ای از ترانه ها در تو ظهور می شود

گاه به دشت می روم گاه به کوه می زنم .....ذره به ذره این دلم سنگ صبور می شود

*

نیلوفر حکمتی فر :

این گورهای بی نشان

مرگ بیاد آهی می اندازد

نفسی شبیه گردبادهای شهریور

دمی شبیه .......

یا نیمه شبی که جوانیم سرخود از پشت بام و

سرش خورد به سنگ

یا....

این گورها بی نشان

دربرهوتی از امیدهای کال

شبیه ضجه های بی امان فرهاد

گم گشتی واین سنگ

دیریست که سنگین سینه است

در گرگ و میش رفتنت

غباراهت

تصویر سایه ای بود

درخواب های تاریک من

که می شکست درسفر اسپند

و این ماسه های پرباران روی لحد

که بوی کندور در آن پیچیده است .....!

*

*

سید مهدی نژادهاشمی(م-شوریده ) :

آرام چشم های مرا باد برده است ...

یا سوزش حرارت مرداد برده است ...

دارم به چشمهای تومن فکر می کنم

طغیانگری که ماهی آزاد برده است

پوشیده نیست خواب و خیال مرا همان

چشمی که بوی میکده می داد برده است 

صد بیستون خیال تو را داشتم ولی ...

لعنت به آن که تیشه ی فرهاد برده است

حالی نمانده است برایم که بد شود

حالی که زخم کاری بیداد برده است

حالا فرار می کنم از تنگنای آن

عصیانگری که فرصت فریاد برده است

از هیچ کس توقع یاری نداشتم

حتی کسی که عشق من از یاد برده است

سمی نفوذ کرده درونم و نم نمک

اشکی که از دوچشم من افتاد برده است

م- شوریده 4/8/1389

رضا توکلی ادیب :

خیلی سرده ...............

چار شنبه چهارم دی ماه ، سوز و سرمای وحشی بجنورد

داشتم می دویدم از بس که .... ، ناگهان پای خسته ام سر خورد

توی یک ارتباط تنگاتنگ ، سوز تا مغز استخوانم رفت

نفسم بند آمد از هیجان ، بی شرف !!! ،  آبروی من را برد .

پایم از چند جا ترک برداشت ، دستهایم برید و خونی شد

ابر و بادی سپید و قرمز رنگ ..... صورتت را به یاد من آورد *

صورتی که گرفته اش در بر ، گیس هایی طلایی و موزون

صورتی که شبیه این برف است ُ بی تو اینجا ترانه ها پژمرد ...

سرخی گونه های ملتهبت ، چشمهایت ، سپیدی رویت

سوژه هایی برای شعرم بود / که / تو رفتی و شاعرت هم مرد

باز هم بی قرار و بی تابم ، بی تو دنیا چقدر تاریک است

بی تو اندوهگین و نامرد است ، سوز و سرمای وحشی بجنورد .......

                                              رضا توکلی ادیب - بجنورد - فوریه ۲۰۱۰

* تبصره : اینجا را با حرکت ضمه بخوانید .

+نوشته شده در 5 Feb 2010ساعت13:46توسط رضا توکلی ادیب | | 37 Comment

مادر :

شکست خاطره ها در نگاه مادر من

و خاک سرد زمین شد پناه مادر من

چقدر اشک و غم و ناله بود در خانه

و زندگی سیه و تلخ و اه مادر من

تو باغبان محبت به خانه ی عشقی

و باغ خانه ماشد تباه مادر من

تو رفته ای و تمام وجود غمگین است

و چشم ابی ماهم به راه   مادر من

به یاد چادرو تسبیح و جانماز سپید

چقدر گریه و شیون چو ماه مادر من

به یاد پیچکی و رازقی و تنهایی

تمام بی کسی ِ من سیاه مادر من

تو عاشقانه ترین نام و بهترین یادی

و آن دواشک سپیدم گواه مادر من

یزدانی

در آسمان غم زده ای از غبارها

از گیرو دار کشمکشی در حصار ها

سرباز خسته دل- نفسش گیر می کند

گویا گرفته راه گلویش فشارها

یک مشت بغض یخ زده در کولبار او

بردوش می کشد همه ی انتظارها

دل بسته بر نهایتی از عاشقانه ا 

خط می کشد به روی همه افتخارها

اندوه و درد چهره ی او روزگار پس 

سرباز کهنه ، خسته از این گیرو دار ها

پر می شود از آتش گلهای رازقی

دل می دهد به خاطِر خوش از بهار ها

با بیکران خاطره ها موج می شود

این عاشق شکستهِ دِلِ ماندگار ها

داغ جنون و لذت خمپاره های سرخ

دل می دهد به آیت آن اعتبار ه 

آن جامه های سرخ و هیاهوی عاشقان

زیباترین حماسه از آن  ذوالفقار ها

تصویر می شود همه ایمان و قلب او

درحسرت کشیده از آن روزگار او 

حالا بیا و حسرت او را مرور کن

ای پادشاه خلوت این بی قرار ها 

بی شک بهشت منتظر گام های اوست

گل می کند به باغ دلش انتظارها

(م- شوریده ) سید مهدی نژادهاشمی

تغییر آدرس انجمن عارف بجنوردی

خیابان قیام روبروی تالار سپید

مجتمع

 هر سه شنبه ساعت ۵/۵ عصر

دوبیتی از عباس جوینی به مناسبت دهه فجر :

خمینی مرد دیندار جهان بود

یگانه رهبر اندر هر زمان بود

برای انقلاب و دین اسلام

یکی پیری قوی تر از صد جوان بود

........

به همین مناسب از سید مهدی ن‍ژادهاشمی

زمستان بود و برف

سوزو سرما عذاب آور

دست ها یخ زده و نفسها آخر

بر دوزانو ایستاد

فریاد برآورد برخصم

انعکاس صدایش پیچید

بهمنی در راه است

............

از خانم افسانه  رضازاده

یک دختر موبلند از دست جنوب

از دست هوای شرجی و پست جنوب

تف کرده تمام عاشقی هایش را

در اول کوچه های بن بست جنوب

**

هرچند که غصه تان زحد می گذرد

آمار دقیق آن زحد می گذرد

غمگین نشوید مردم خوب جنوب

غمگین نشوید که خوب وبد می گذرد

...

سری به میوه های کال می زد

همیشه نی ، ولی بی حال می زد

و در پایان هرش هم گه گداری

برای مردم ده فال می زد

...

بدون تو ز مین گیرم  اسیرم

شبیه سالهای پیش پیرم

اگر روزی فراموشت کنم وای

الهی درد بی درمان بگیرم

....

من ساده بی بگو مگو عاشقتم

آقای حیاط روبرو عاشقتم

حالا تو هم این غرور خودرا بشکن

یکبار بیا به من بگو عاشقتم

...

که هستی با تومن بیگانه هستم

امیدم را به تو هرگز نبستم

دلم می خواهد از دست تو امروز

تمام شیشه ها را می شکستم

*

افسانه رضا زاده

حمد بر درگاه یکتا خالق هردوجهان

خالق حور و ملک خورشید وماه و انس و جان

خالق روز و شب و وحش وطیور و مور و مار

باد خاک و آب و آتش برهمه اوداده جان

آدمی را آفرید از گوهری چون خاک او

عزتی بخشیده بر انسان که می بینی عیان

لطف آفاق را اینگونه چون دربرگرفت

نور او تابنده بینی بر زمین از آسمان

هست میلاد رضا شاه خراسان ملک طوس

ضامن آهو همیشه زائران را میهمان

شد جهان برمقدم اوچون بهاران پرزگل

از قنادیل نجوم آذین بستی آسمان

آن شهنشاهی که نور وجود پاک او

روضه ی رضوان خراسان گشته درملک جهان

دست برسینه ملائک روزوشب بردرگهش

فرش کرده بال خود را زیر پای میهمان

آنکه کوه سنگی از اعجاز او گردیده ظرف

روز وشب پر نعمت خلاق عالم روی خوان

آب سقاخانه ی او شد دوای دردها

مشهد او روز و شب را مامنی رعاشقان

صادقانه چون بگیرد دردمندی دامنش

درد او گردد دوا با لطف یزدان بی گمان

نام او مشتق شده از نام جد او علی

لیک اسراری بسا در نام او باشد نهان

شد رضا نامی که دارد اسم اعظم محتوا

تا علی همچون علی مشکل گشاید در جهان

عاشقانش بر طواف مرقد او روز و شب

بی توقف چون کبوتر لحظه هارا پر زنان

چون فرشته زائران را خادمانش رهنما

بهر خدمت هریکی راهست برسینه نشان

عطر می بارد چو باران بهاری نرم نرم

رشک فردوس برین گردیده است حاجت هر زمان

چشم و گوش و دل همانا پاک باید روزو شب

رستگاری ورنه آسان نیست اندر دو جهان

عاشق و شیدا ولی خواهد که رهرو روز و شب

بهرگیرد درجهانی وز نعمت این آستان

عبدالله علی زاده

رهرو بجنوردی

چرا در موج سحر آمیز مثل باد می رقصی

به روی شانه ی تقدیر بی امداد می رقصی

چرا در کوچه های چشم هر بیگانه می روئی

و یا در کفش پای کور مادر زاد می رقصی

چراغ بیستون بی روح ماند و عشق پرپر شد

تو از شیرین سخن ریزی پی فرهاد می رقصی

شابنگه گله های باد بر دیوار بنوشتند

مقیم خانه ی زنجیر و آزاد می رقصی

اگر تصویر در آئینه دودی ها نمی رقصد

تو خود در تار و پود دام هر صیاد می رقصی

(مریدا) قصه  می پاشی و من مردانه می خوانم

توهم با این غزل تا شهر غم آباد می رقصی

شعری از حاج آقای داراب

زیبای چشمان دریا ییش

هی لحظه لحظه خشک تر می شد

غم ها همیشه مثل هم هستند

هی شعله ورتر شعله ور می شد

چیزی نبود بینمان غیر از

یک آشنایی دو سه ساله

آن هم شبیه ماهی مرده

یک ماهی بوگند بی باله

تا اطلاع ثانوی اینجا

باران نخواهد زد خبر داغ است

هرچند در این شعر یک شاعر

در انتظار رو حسرت با غ است

اصلن به من چه غنچه هامان را

بلبل ببوید سگ ببوید یا...

یک اتفاق افتاده در این شهر

این شهر خوب و ظاهرا" آرام

گم شد دوچشم یک نفر دیشب

بی آبرو شد ترکه ی بادم

تصویر در قاب دیواری

مرموز تر از خنده ی روح است

این را تمام شهر می دانند

که غصه ی من قد یک کوه است

حالا مرا یک کم نوازش کن

این رو به آن رویم بگردان تا...

شکلک برایم دربیاور باز

یک کم مرا- یک کم بخندان تا...

شعری از افسانه رضا زاده

خانم منیژه درتومیان شاعره دردآشنای بجنوردی 

 درد این است .. این که با دستت ، دور قلب خودت قفس بتنی

روزها هی بیاید و برود ، نتوانی ز غصه دم بزنی

هر که را دوست داشتی برود ، تو بمانی و روزهای محال

سال ها در سکوت و تنهایی ، زنده باشی به جرم بی کفنی

ناگهان ظهر داغ تابستان ، حس کنی مثل بید می لرزی

حس کنی میل خودکشی داری ، تا از این روزگار دل بکنی

درد این است .. این که هر لحظه ، مثل دلتنگی اذان غروب

در دلت دسته دسته سر برسد ، دسته های عزا و سینه زنی

عقربکهای ساعت مچی ات، هی بدون هدف جلو برود

تو به یک رهگذر سلام کنی .. او ولی ..نه سلام و نه سخنی !!

حس کنی مانده ای تک و تنها ، بین بت های سنگی و رنگی

هی بگویی کجاست ابراهیم ؟ هی بنالی کجاست بت شکنی ؟

*

درد این است .. این که در اینجا .. شهر لبریز مرد سالاری !

زیر بارانی از مصیبت ها .. تو خودت هستی و خودت ... تو ..زنی

بی تو من طرحی ز بی سامانیم

امتداد تلخ از ویرانیم

درهجوم لحظه ها گم می شوم

همچو موجی در شبی طوفانیم

چون غزالی خسته در صحرای دور

بی نگاهت غرق سرگردانیم

با توی مهتاب پیدا می شوم

بی تو آن در عمق شب پنهانیم

بی تو پاییزی است هر فصل دلم

حاصل یک عمر بی بارانیم

باتو اما ای همیشه سبز سبز

از خدا پر می شوم عرفانیم

بهرخ بهین

از چشم هایم پاک کن جادوی دریارا

تادست هایم حس کند گسیوی دریا را

تکرار کن تا پر تپش باشدنفس هایم

این جا دو چشم سبز آن جادوی دریا را

بی شک  خطوط مبهم و تاریک می بینم

اینک  نه اینجا هرکجا آن سوی دریا را

همراه شو رازی بگو ای التهاب شب

تا ساعتی بینیم ما ابروی دریا را

بر بی کران افتاده است این سایه دریا

من خوانده ام در آخرین ....آهوی دریا را

امشب غبار از ساحل دریا می آمد

اینک تو نادی سرگذار زانوی دریا را

ناهید یزدانی

درروزماضی ازفرازکوه «دوبرار» بجنوردرا،نظاره کردیم وامروزمیل ملوکانه براین بود که سیری دردرون این بلده داشته باشیم .گوش به ندای یکی ازچاکران   داشتیم ودراندرونی عمارت سردارمفخم ، گام های ملوکانه رابرزمین پس وپیش می کردیم که ازرخوت وسستی بیرون آئیم وهم برای کاستن چربی دورشکم مفید،که ناگهان ازوسیله ای که برروی میزبودصدای ویژویژی برخاست وشروع به حرکت کرد.ترس برمان داشت ویک آن ازابهت سلطانیم کاسته شدکه جوانکی به سوی آن شیرجه رفت وباگفتن الو ...الو...پاسخ کسی را داد.

پس ازمدتی فرمود:شاهنشاهادردارالشورای منتظرشماهستند.

باغضب براونگاهی انداختم وگفتم ادب راازبی ادبان نیاموختی که ماراشاهنشاهاخطاب کردی ؟مارابااین ابهت ،یال وکوپال بایدچنین خطاب کنی :اعلیحضرت قوی شوکت خسروصاحبقران شاهنشاه جم جاه شهریارتاجدارعادل، السلطان ابن سلطان ابن السطان والخاقان بن الخاقان الخاقان قاجارخلدالله ملکه الی الابد.

جوانک تعظیمی عرض کردوخنده ای تحویل دادنه چندان بلندوگفت: ترس برمان داشت که داستان آن کاروانسرااتفاق بیفتدکه شبانه کوبه برآن کوبیده بودیدکه صاحب کاروانسراگفته بود:بیرون درکیست؟یکی ازخدمه جواب داده بود: اعلیحضرت قوی شوکت خسروصاحبقران شاهنشاه جم جاه شهریارتاجدارعادل السلطان ... که کاروانسرادار،فریادبرآورده بود:برای این همه آدم جای نداریم.

تعجب کردیم که جوانک تاریخ ماراخوانده است ازاوسئوال کردم این ویژویژکن چه بود؟گفت :تلفن همراه است ،نسل پیشرفته ای ازتیلفون های هندلی عصرودوران شماست که مخترعان سدهای زیادی راپشت سرگذاشتندتاچنین وسیله ای ساخته اند. ویژویژآن« ویبره »نام داردواگردرجیب باشدبخشی ازبدن رامی لرزاندکه متوجه زنگ شویدوقتی دیگرنمی خواهیدصدایش رابشنوید.

وقتی متوجه شدخوش خوشانمان آمدازتیلفون داخل عمارت، زنگی زدوصدای چهچه درفضاپیچیدوقطع کردوتکمه ای فشردکه ویژویژکنان راه افتاد.چون خنده مارادیدجری شدوسئوال کرد: بااین همه اسم وفامیل که داریدچگونه می شودازسدنام های شماگذشت تابه شمارسید؟چون غضب سلطانی مارادیدگفت:برای سیردرشهرمنتظرقدوم ملوکانه شماالسلطان ابن السلطان ابن السلطان ...تابه آخراسم مارسیدسوارموتورتپ تپه شده وراهی دارالشوری شدیم .

تیمورخان محمدی ، معین الشورای رادراتاقش به عادت همیشگی خندان وبشاش ، درحال خواندن ده هانامه همزمان بادوچشم دیدیم که تامارادیدبه «حسین» نامی که ازچهره اش ،نیکی تپق می کشیداشاره کردکه برویم ومادام«آرمان» را به رتق وفتق امور،توضیحاتی درموردچندنامه وکسانی که ممکن است بیایند سفارش نمود.

معین الشوری که گاه بادردست داشتن فرمان موتورتپ تپه دراین شهربی فرماندار، فرماندارکالسکه دودی وگاه بادردست گرفتن دوربین عکاسی ، عکاس باشی خاصه دارالشوری می شودومدام ازنداشتن شهرداردربلدیه می نالدراهنمای خوبی است .معین الشوری دریوم گذشته نیزبرفرازکوه«دوبرار»راجع به تنگناهاوچشم اندازهای آینده باکشیدن آه های سوزان که گویی ازجگرزلیخابرخاسته  بسی سخن هابرزبان راند.   

ازاوخواستیم چون ماشب براین بلده نزول اجلال کرده بودیم مارابه ورودی شهرکه ازشهرهای شمالی وطهران خودمان مسافران می آیندببردوازآن جابه سیردربجنوردطی طریق کنیم .

چشمانمان رابستیم تادوباره دربرگشت همین مسیررانبینیم که خاطره ملوکانه مکدرنشودکه ماسلاطین به دوباره دیدن شیئی رنجه شویم وعلت اختیارکردن نسوان متعددنیزبرهمین خاطربوده است.

باصدای معین الشوری کثرالله امثاله ومحاسنه که گفت :«این جاورودی شهراست وازاین نقطه به سوی دارالشوری یااگراراده تان برگیردبه سوی عمارت مفخم رهسپارخواهیم شد»،چشمانمان راگشودیم وهرچه دیدیم کالسکه های آبی یاموتورتپ تپه های قرمزکوچک مملوازمیوه وثمرات گوناگون اشجاربود که درجواریکی ازآن هامردی وسیله ای دردست گرفته بودونام ان میوه ها ونرخ فریادهمی کردی :گلابی چینی ، پرتقال تامسون ، کیوی و...که نام این آخری رانشنیده بودیم چیزی بودشبیه تخم مرغ به غایت قهوه ای که وقتی ازمعین الشوری نام آن وخواصش راسئوال کردیم گفت :«دودهه ای بیش نیست که این میوه دراین بلادبه فروش می رسدوبرخی به شوخی آن راتخم مرغ موکت شده می گویند».اگردیشب موکت رانمی شناختیم فهمش برایمان مشکل بودوازخواصش گفت که اراده کردیم امروزدراندرونی عمارت، مزه اش کنیم  .

گویارعیت این بلده دربرابربیماری هابسیارمقاوم هستندچراکه رفتگران سخت مشغول کاربودندوباجاروب های دسته بلند،خاک هاراازمیان خیابان روبیده وبه کنارمی راندندوگردوغبارزیادی برروی میوه هامی نشست وفروشندگان نیزگویابه این امرعادت داشتندوچیزی برزبان نمی راندندکه مبادادل آن ها اوبیازارند.قال آسمان خراش های شهر،المیکروب هذالمیوه ها، الملقابلنا کمثل برج الکبیر.خداوند برساکنان این بلده رحم کناد . 

یکی ازشوفرفروشنده های کالسکه آبی را که نوشنده چای داغ بانبات بودوچیزی راباته استکان درنعلبکی می سائیدخواستیم که به حضورشرفیاب شود ازاودرموردوضعیت کاسبی سئوال واستنطاق کردیم. اوکه مارابالباس سلطانی نظاره کرد،دستی بابزاق دهان خیس کردوبرموهاکشیدوباچشمانش که یکی راست رامی نگریست ودیگرچشم چپ را گفت :دوربین مخفیه؟

معین الشوری با لهجه ای به اوفهماندکه فقط به سئوال پاسخ دهد.شوفرفروشنده گفت :هواخوب باشد،کاسبی خوب است وسردباشدکمی عیش ماناتمام .

پرسیدیم درممالک یوروپ که بودیم هیچ کس جزدرحجره حق کاسبی نداشت شماچه آسوده راه مردم بسته ایدونیمی ازخیابان راسدکرده اید؟

گفت :گاه گاهی ازبلدیه مامورانی باغضب وتحکم سراغمان می آیندبرای همین ازما،همیشه یک نفرچون قراولان چشم برچپ وراست می دوزدکه چون سررسیدندفریادزند:«آمدند...آمدند...آمدند» برای دقایقی فراربرقرارترجیح دهیم وچنان محومی شویم که انگارنه ماازمادرزاده شده ایم نه این ابوطیاره هاازکمپانی بیرون آمده .سینه سپرکردوگفت :«اما این گروه اگرباما دربیفتند خیلی نامردند ولی ماباهرکس دربیفتیم خیلی باحالیم »وخنده ای کریه سردادکه انداممان لرزیدوبه معین الشوری امرکردیم درراپورتی(1) که به رئیس بلدیه می نویسدتاکیدکندکه این شوفرفروشنده هاراکه چنین باماموران زحمت کش بلدیه به خصوص سدشکنان سخن می گویند درمقابل کاروانسرای سردار- دیشب شنیدم به ویرانه مبدل شده  - به فلک  ببندندودرچشم برهم زنی خشم ملوکانه براین قرارگرفت که فرمان دهیم امثالهورابه درک واصل کنیم تانسوانشان بی شوی بمانند.

نمره ثانی ،شوفری جوان به حضورخواستیم .اونیزسخنانی یاوه گفت وانگارتابه حال به گیرسدشکنان نیفتاده بودکلی اراجیف گفتن،فیلسوفانه چون کانت آن اندیشمندآلمانی پاسخ داد:«من وانتی هستم ،پس هستم».اورانیزازخودرانده که جوانی بس وقیح بودوانگارفرق بین شیرازه کتاب و فالوده شیرازی را نمی دانست که چنین باماکه ظل ا...هستیم سخن می گفت .وقتی شنیدکه برای اونیزحکم شدیدوغلیظی صادرکرده ایم گفت :قلوه عالم، این ره که تومی روی به دست اندازه واگرهم  خیلی خوش شانس باشی به ترکستان ، تازه اگرویزابدهندوبرای کریسمس جا، رزرونکرده باشند.جوانک وقیح دادزد:هررررررررری ایرینگ خوش ده (2)دراندرون خودگفتیم :حالیه که چنین است فرداچه خواهدشد؟خدابه مارحم کناد

ادامه خواهدداشت ...

روزی مردی کنار رودخانه ای بود ؛ یکدفعه دید یکنفر در آب در حال غرق شدن شدن است ؛ پرید و او را نجات داد ؛ و مجددا دید 2 نفر درون آب افتادند و در حال غرق شدن هستند و پرید ونجات داد و همینطور ادامه داد تا دید نفرات در حال غرق شدن مرتب اضافه می شوند ولی.... دیگر رمقی نداشت برای نجات و دراز کشید در کنار رودخانه و یکدفعه دید ؛ یک دیوانه با لای پل ایستاده و مردم را به رودخانه پرت میکند و با خود گفت : کاش در زمانی که توان داشتم و در مرحله دوم  و سوم بدنبال علت بودم  ومی رفتم و جلوی این دیوانه را میگرفتم ؛ قبل از اینکه این همه آدم را غرق کند .

شاید این مسئله در زندگی امان به اشکال مختلف پیش آمده باشد ؛ اینطور نیست ؟

گویند : صاحب دلى ، براى اقامه نماز به مسجدى رفت. نمازگزاران ، همه او را شناختند ؛ پس ، از او خواستند که پس از نماز ، بر منبر رود و پند گوید. پذیرفت.
نماز جماعت تمام شد. چشم ‏ها همه به سوى او بود. مرد صاحب دل برخاست و بر پله نخست منبر نشست.
بسم الله گفت و خدا و رسولش را ستود. آن گاه خطاب به جماعت گفت :
مردم! هر کس از شما که مى ‏داند امروز تا شب خواهد زیست و نخواهد مرد ، برخیزد !
کسى برنخاست. گفت :
حالا هر کس از شما که خود را آماده مرگ کرده است ، برخیزد !
باز کسى برنخاست. گفت : شگفتا از شما که به ماندن اطمینان ندارید ؛ اما براى رفتن نیز آماده نیستید !

خرابت می شوم امشب نگاهم می شوی آیا ...

زمین خوردم برایت تکیه گاهم می شوی آیا...

*

سرم بر سنگ این دوران نشاید خورد بی مشکل

تویی مشکل و تنها اشتباهم می شوی آیا...

*

نه امضایی -نه مُهری- بی سوادم کوچه بازاری

برایم دین و ایمانی گواهم می شوی آیا....

*

به دنبالت کشاندی دل بریدم از جهانی دل

شدم آواره ای بی کس پناهم می شوی آیا...

*

نشستم در کنارت من  به حکمت سر نهادم دل

ندارم برگه ای پنهان تو شاهم می شوی آیا ...

*

سیاهی رفت چشمانم جهان را تار می بینم

در این شبهای وحشتناک - ماهم می شوی آیا...

*

نه مهتابی نه رویایی گمانم خواب می بینم

در این کابوس شب - فانوس راهم می شوی آیا....

*

دلم سنگین و پر غم شد لبم خشکید از تکرار

تویی احساس باران- اشک و آهم می شوی آیا....

*

به پاس دوستم داری کنارت بوده ام یک عمر 

به پای دوستت دارم گواهم می شوی آیا

*

م- شوریده (سید مهدی نژادهاشمی )

حاج داراب بدخشان

سئوال :اگرمولاعلی راببینیدبه اوچه می گوئید؟

جواب:من مریدم ، به ولایت ،دل وجان باخته ام  تا، رسی درصف محشرتوبه دادم مولا 

سئوال :چراباگذشت 1400سال هنوزعشق به حضرت علی وخاندانش دردل هاشعله وراست؟

جواب:چراغ محفل عشاق اوهمان شمعی است     که هرچه بادبتازدبه نورمی آید

سئوال :آیاهدف ابن ملجم تنها شهیدکردن مولابود؟

جواب:تنهاعلی نبود«مریدا»که کشته شد   شایدتمام عالم امکان زپافتاد

سئوال :ارادت شمابه مولاعلی (ع)تاچه اندازه است ؟

جواب:من «مرید»ستم وشاکربه خدای دوجهان   عشق ، خاک قدم حیدرکرارم کرد

سئوال :شیعیان درحال حاضرچگونه اند؟

جواب:هنوزغربت تنهایی علی درماست    سکوت حنجره درنبض چاه می لرزد

سئوال :اوضاع واحوال زمانه راچگونه می بینید؟

جواب:چرخ ازکثرت عصیان ، همه جا، سنگ ستم    عجبابرسرماازهمه سومی ریزد

سئوال :چراچنین شد؟

جواب :عروس کوکب اقبال گشت خواب آلود    زمانه فتنه گری را،زسر،دوباره گرفت

سئوال :برای خلاصی ازاین وضعیت چه بایدکرد؟

جواب:خواهی اگرزدامن رویا رهاشوی    تالاله های دامن صحرا توهم بیا

سئوال :اگروضعیت روزگاروجهان ازاین بدترشودچه بایدکرد؟

جواب:درمسلخی که اخترامیدمی کشند    دستی برآروباش به فکرمزارخویش

سئوال :حاج آقای داراب ماراپریشان کردید

جواب:زخشم ریزش آوارلحظه های غریب    حضورشاعرآشفته راتحمل کن

سئوال :همیشه درجمع عرفا، حضورداشتیداین محافل چه حال وصفایی دارند؟

جواب:دربزم جام دستان یک عالمی صفابود   این حال واین حلاوت درهیچ محفلی نیست

سئوال:چطورشداهل خانقاه وجمع عرفاشدید؟

جواب:همت پیربنازم که به یک جرعه می   ساکن میکده وخانه ی خمارم کرد

سئوال :عرفاودراویش، چراتخلص خودرا«فقیر»انتخاب می کنند؟

جواب: ماراگدایی درشاهنشه نجف     بهترزتاج ومسندوافسرنوشته اند

سئوال :جایگاه عرفا دربین مردم کجاست؟

جواب:دررتبه سالکان طریقت به کلک وحی   ازدیگران فراتروبرترنوشته اند

سئوال :یک سئوال خصوصی، ازچه عطری استفاده می کنید؟

جواب:شکوه زمزمه ی آبشارعاطفه کو   کجاست بوی دلاویزعطریاس صفا؟

سئوال :یک سئوال خصوصی تر، باازدست دادن همسرتان درسال های اخیر، زندگی چگونه است ؟

جواب:ازچشم کلبه ی گلی ام ، ماه رفت ومن      حالم به بدکشیدوبهترنمی شوم

سئوال :شماپدرشهیدهستیدنظرتان راجع به شهادتش چیست؟

جواب:گرنمی رفت به قاموس ظفرجسم شهید     نبض این خطه به دست دگران می افتاد

سئوال :یک مقایسه بین مقام شهیدوآفتاب؟

جواب:آری «مرید»نبض بلندای آفتاب    درپای سایه سارشهیدان خمیدنی است

سئوال :غزل، مثنوِی،قصیده کدام رامی پسندید؟

جواب:اگراجازه دهی درغزل شوم جاری    مرورمی کنم ومی شوم غزل خوانت

سئوال :شمابیشتراشعارخودتان رادرحافظه داریدبرای مسائل دیگرهم حافظه یاری می کند؟

جواب:درکوچه های عاطفه یک درس ساده را   صدبارخوانده ام ولی ازبرنمی شوم

سئوال : تحقیق وجستجودرادبیات کهن ایران ازسوی نسل جوان راچگونه می بینید؟

جواب:ای وای ماکه کشتی تحقیق مان شکست     دریافروکشید، سراب وکویرشد

سئوال :چه انتظاری ازخوانندگان کتابتان به نام «یوسفی شدم درچاه» دارید؟

جواب:آه ای اهل قلم تفسیرشعرم باشماست     تک نوازم ازنوای آتشین افتاده ام

سئوال :اکرشماخبرنگاربودیدازحاج داراب بدخشان چه می پرسیدید؟

جواب:درتمام روزگاران کس نپرسیداز«مرید»    گفتن هرداستان درقالب اشعارچیست؟

سئوال :پس من می پرسم دلیل گفتن هرداستان درقالب اشعارچیست ؟

جواب:این جاست آن حکایت باریکترزموی     برچشمه ی نشسته ، ثناگرنمی شوم

سئوال :اگربخواهیدخلاصه کتاب«یوسفی شده درچاه»رادریک بیت بگوئیدچه سخنی دارید؟

جواب:دراین چکامه چکیدآنچه ازکلام «مرید»    حدیث عشق خدابودوترک جان درراه

سئوال :سالیان سال باهم درمحافل ادبی بودیم نظرتان راجع به من چیست ؟

جواب:سخت است قصه های من وداستان تو    پس من دراین معامله داورنمی شوم

سئوال :بازهم حاضریددرمصاحبه ای شرکت کنید؟

جواب:من آن چه گفته ام تونوشتی وخط زدی    حاضردراین مصاحبه دیگرنمی شوم

سیدی زاده

وقتی دل از نبود تو دلگیر می شود

بی طاقت از زمین و زمان سیر می شود

زل می زنم به شیشه ی ساعت بدون پلک

انگار  پای عقربه زنجیر می شود

*

اشکم به روی نامه و پاکت نمی چکد

گویی کویر دیده و تبخیر می شود

*

در لابه لای لرزش حیران  سایه ها 

بد جور رنگ  فاصله تفسیر می شود

*

من اشک می شوم و تو هم آه می شوی

با اشک و آه خانه نفس گیر می شود

*

در عصر دود و صنعت پر ادعای شهر  

ابراز عشق باعث تحقیر می شود

*

در امتداد جاده ی بی رحم زندگی

عاشق کشی چو درد فراگیر می شود  

*

ای بی خبر- از این شب پر التهاب من

وقتی که مرگ یک شبه تقدیر می شود

*

من می روم و زیر لحد خاک می خورم

بی شک برای بوسه کمی  دیر می شود

م- شوریده (سید مهدی نژادهاشمی )

انقدر راه نرودور برم می ترسم
چند روزی ست که از پشت سرم می ترسم
مثل شاهی که به فرزند خودش بدبین است
من از اقدام به قتل پسرم می ترسم
طاقتم تاب شده راه سفر مانده و از ....
بارسنگین ِ به روی کمرم می ترسم
روز و شب کنج قفس بودم و عادت کردم
اینک از اینکه دوباره بپرم می ترسم
در دل هول و بلا مانده ام اینک چه کنم ..!؟
به خداوند که از خیر و شرم می ترسم
آتش افتاده به جان ِ تن ِ گندمزارم
فرصتی نیست واز خشک و ترم می ترسم
آتش افتاده به این مزرعه و تنها از
آن زمانی که نماند اثرم می ترسم
انقدر راه نرو دورو برم می دانی...
از بلایی که بیاید به سرم می ترسم
سید مهدی نژادهاشمی

 سهم من از زمانه بجز تُنگ ِ تنگ نیست
دنیا برای ماهی ِ قرمز ، قشنگ نیست
فهمیده ام که ساحل چشمان تو بجز ...
جایی برای کشتن ِ صدها نهنگ نیست
مثل ِ گلادیاتور ِ از پیش باخته ....
حتا قمار بر سَرِ جانم ، قشنگ نیست

 
آورده ام دوباره به چشمان تو یقین
الماسِ خوش تراش ِ خداوند آفرین
وقتی تو را به چشم خودش دید ناگهان ...
خورشید پیش پای تو افتاد بر زمین
افسانه نیست حضرت مادر یقین کنید ...
پهن است زیر هر قدمش جنت ِبرین
گل داده است وقت مناجات چهراش ...
از صوت ِ ناب و قدسی ِ یا رب العالمین
بی شک که قلب آیینه ها بی قرار ِاوست ...
تا می دمد نجابت ِ این چهره ی متین
حی ِ علی البهشت و به آغوش ماهتاب...
انگشتراست عالم و مادر شده نگین
من ماندم و خجالت این شعر ِ مختصر...
تنگ آمده است قافیه پیش تو بهترین
دل می دهم به هُرم تو بگذارد آفتاب ...
آخر به روی شانه ی من لحظه ای جبین
جغرافیای این غزلم بازوان ِ توست
ای کاش تنگ تر شود این مرزو سرزمین ..
سید مهدی نژادهاشمی

ترانه ای از رضا بهشتی :

گفتی غروب پاییز باد منو میاره

من اون غروب و می خوام واسم مثل بهاره

تا کی باید بشینم به انتظار پاییز

منتظرت بمونم غروبای غم انگیز

دلهره دارم اگه نیای -چی می یاد سرم

آخر با طعنه میگن عشقتو چند می خرم

میگم نگین حسودا

عشق که فروختنی نیست

شما عاشق نبودین با چش که دیدنی نیست

اما گذاشتی رفتی

تنهای تنها موندم

پای عشق نشستم

واست ترانه خوندم

بازم بیا کنارم مثل همون قدیما

حتی اگه نمیشه تو خواب بیا تو رویا

دلم دوباره امشب هوای تو سرش زد

سربه هواست دل من

هرچی که هست خوب یابد

یه جورایی میترسم

ازاینکه بی تو باشم

نمیشه تو نباشی به  یاد تو نباشم

رضا بهشتی

همشهریان و هم استانی های عزیز

شعرای گرامی

انجمن  ادبی شعر عارف بجنوردی

سه شنبه هر هفته ساعت 30/16 در محل سالن گلشن برگزار می گردد

بی سبب زخم زبان بر جگرم نگذارید

وقت و بی وقت فقط سر به سرم نگذارید

مثل قابیل نگردید به دور و بر من ...

داغ فرزند به دوش پدرم نگذارید

عرصه ی زندگی ام تنگ شده بدترازآن ...

لحظه ای نیست که پا روی پرم نگذارید

من که درجاذبه و دافعه تان می سوزم

هیزم تازه به چشمان ِ ترم نگذارید

می روم آخر از اینجا به خداوند قسم ...

اینقدر سنگ به راه سفرم نگذارید

کم شده طاقتم از بار ندانم کاری....

کوه را باز به روی کمرم نگذارید

دوست دارم بروم جمله ی کوتاهی نیست ......

کاشکی از دل خود بی خبرم نگذارید ....

سید مهدی نژ‍ادهاشمی

////////////////

ادیب نیست و خود به داند ادیب

کشد انتقامش زمان عنقریب

به هر خالی باقی وفا راه نیست

رود تا بیفتد به وضعی عجیب

شعری از حاج آقا جوینی